if the moon and stars shall fall
i will lift you up
and you will take their place.


Let's keep on making our own universe shine.
Keep making people happy.
Keep lighting candles and appreciate its glow.
Keep posing insanely for the camera.
Keep jumping around people until they run off away from you.
Keep inventing names for people.
Keep loving.
Keep living.


but hope i can still live without my friends always around
the friends who took my pictures
friends who ran away
friends who laughed at the names
friends i came to love
friends with whom i found life.

yep.. naggraduate na kami. :D

ang kinita pala namin sa legacy ay 900T++. waaw. kalula.
nung nagbabay ako kay giulianne, hindi ako makaalis sa kinatatayuan ko.

looking at my friends was really painful.
pero hindi ako umiyak..

hindi pa sa akin nag sisink-in na ang ilan sa kanila'y hindi ko na makikita... ever.
at ang karamiha'y makikita ko na lamang sa mga mall o sa party.
nilalagyan ko na rin ng mga last name ung mga pangalang nasa phone book ko. sad.

sa unang taon, tawag tawag.
sa pangalawa, text text.
sa pangatlo at susunod pa.... ayoko nang isipin.

sana mali. sana hindi ganito ang takbo.
yes, sobrang naatatch ako sa kanila. and no, im not yet willing to let go.

parang ayaw tanggapin ng kamalayan ko na ganun ang sitwasyong aming kinakaharap ngayon. reject. reject.

now, they live only through sweet memories and undying photographs.



berkada



titi, kiki, giu-ga


agot, precy and manel


distubed bears in hibernation


all hail, assumption


mika and tina


teena

you know those tests wherein the school councilor would see how well you were doing, how nice you were with other kids etc. etc. well, binasa ko ung akin. according to the brown sheet of paper, i was troubled, insecure, and shy.

i was in grade 2 back then.

sad.

how can a cute, chubby girl be troubled? dahil ba may umagaw ng eraser niya? dahil ba nahuli siyang natutulog ni Ms. Laura? (yep, at such a young age...tsk) dahil ba hindi na sinoli ni Ms. Laura ang christmas decor na pinahiram niya para sa so-called party ni teacher? dahil ba hindi siya pinayagang makakuha ng dalawang lollipop ni Ms. Laura at dapat isa lang?

hindi ko alam. si Ms. Laura ba ang salarin?

dahil ba habang test, lumapit ako sa teacher at nagtanong..

"Ms... what is a syllable?"

dahil ba sa malakas na tawa ng teacher na pinagtanungan ko?

hindi ko talaga alam ang rason. baka isa sa mga ito. baka wala. i really felt sorry for that chubby girl. now, im reliving my childhood. wala nang pakelamanan. maybe im not that chubby anymore. nor do i even look cute in any way. i dont curse my childhood, im not thankful for those dark eerie years of my life either. i just want to live. like what i havent been doing for so many years.

im a kid now. i have more heart. i have my imagination to hold on to. i have wings.

and with these and a pair of floaters wrapped around my arms, i fly.

i want to be Oprah.

i want to earn so much money that id consider Podium as my Sarisari store.
id have rufio, incubus and all their friends serenade me during lunch and dinner.
id have different clothes everyday and wont repeat any of them.

but then, id go to different countries, out in my sweatpants and white shirt, and help those who have no other source of food other than their backyard.
id serenade those who are bedridden, those who are crippled by leprosy or paralyzed by AIDS.
id have sacks of clothes and toys for those children who are abused and malnourished.

man. i really wish i could do all these things. kahet wala na ung sa unang part. minsan iniisip kong maging missionary. maging volunteer sa Red Cross. maging superhero. maging santa clause.

kung madali lang sana. kung marami pa akong magagawa kesa sa maawa lang. sana sa bawat iyak ko para sa kanila, may lalabas na gold bar sa puwet ko at maibibigay ko sa kanila ang mga ito ng buong buo. id be crying everyday then. seryoso.

ngayon, i feel i cant move. i cant do anything for them. parang all i can do is watch through the television and read about them in magazines. dang.

i guess, i have to look for some opportunities myself. ewan kung saan maghahanap. sana hindi lang ako hanggang awa.

gusto kong maging oprah. na naka red na suit, may sako, may kapa, at may Red cross patch sa arm. combined na yan para malakas ang powers ko.

tas sasayawan ko ang mga bata ng Chopeta.

dati, kinuwento sa amin ng psycho naming katulong na may bata daw na makulet. tas may nakita siyang punso sa bakuran niya. nilamon siya nito at nakita niya ang sarili niya sa isang magarang palasyo na may mahabang mesa sa gitna. punong puno ito ng mga makukulay na pagkaing duwende. inalok siyang kainin ung mga iyon ay kain naman ang ginawa niya. kaso, hindi niya kinain ang itim na kainin. ayaw niya kase ng kulay itim. pinilit siya ng pinilit ng mga lamang lupa na kainin un ngunit siya'y nagmatigas. tinanong niya ang mga naroroon kung gaano na siya katagal doon. sabi sa kanya, tatlong oras pa lang daw. nagpumilit siyang umalis doon at sa wakas, nakita niya ang butas kung saan siya pumasok noong una. napagalitan siya ng yaya niya dahil isang buwan na siyang nawawala.

*nalaman ng bata mula sa sigurong psycho din na katulong niya na pag kinain niya ang kanin ay hindi na siya makakabalik sa tunay na mundo

ganon ang nangyayari sa akin ngayon ngunit sa kabaliktaran lamang. mabagal ang oras ko dito habang mabilis naman para sa iba. walang magawa dito sa bahay at natutunaw na ang utak ko. ngunit imbis na hanapin ang butas palabas, narito ako, nagpapakasasa sa pagkaing makulay.

tatlong gabi akong hindi makatulog dahil sa kwentong yan. tatlo! masama iyon sa nutrisyon ng isang batang may sampung taon gulang pa lamang.

moral lesson: huwag kumain ng itim na kanin.

Friday, April 29
buong araw akong maasim, pawisan at frustrated.

buong araw.

kaarawan kase bukas ng aking tatay at magsisingkwenta na siya. pipty!! kaya, kami ung gumawa ng banner para sa kanya at sinolo ko naman ang paggawa ng documentation ng buhay niya. hindi simple ang banner ng tatay ko. nakakamatay ang mga ginamit naming cutter na usong uso noong grade 6 ako (classmate: "uy, may cutter ka?" translation:"maglalaslas na ako. penge cutter.) at nakakairitang linisin ang styropor na hiniwa hiwa namin.

napagod. nagago. natapos.


kung nilagay `to sa madilim na sulok ng hardin, maglalaslas ako... gamit ang lapis. eegs!


Saturday, April 30

party na ng aking itay. pagod ako. nagustuhan ng lahat ang aking ginawang presentation. heee. :D aliw. :D daming pagkain! daming alak! at hindi mawawala ang karaoke. nadiskubre na kase ng aking pamilya ang magic sing. haha! aliw. :D

ay, at sa taas isinabit ang banner! ngunit, pagkalipas ng ilang oras, bumigay na si letter I.


mga tirang alak




50 years old na si itay at ang gip ay Blue Magic





ma-bituing cake





banner na nasa itaas!






pinapanuod ng madlang tao









this is my dad's most successful party to date. woohoo. :D
tagay!